Gisteren de derde les van de imkerscursus: Biologie en anatomie van de honingbij. Dit was natuurlijk niets nieuw, maar het gaat om de intentie. Ik ga élke les volgen én het examen afleggen. Ondertussen weer enkele nieuwe imkers gesproken en leren kennen. Ook dit is een belangrijk deel van het verenigingsleven.

Ik ben vandaag nog eens gaan kijken naar de bijenstand en zelfs bij dit overtrokken weer vlogen de kasten alle 4. Alle aanplantingen zijn momenteel aan het botten. Ik heb daarom even het lange gras en de natte bladeren verwijderd van de border. Die jonge aanplant wordt nu tenminste niet verstikt door het dode gras. Deze bedekking zal wel beschermen tegen vrieskou; maar door de natte ondergrond zouden de plantjes ook wel eens kunnen verstikken. En al dat plantenafval van vorig jaar zou toch maar dienen als bemesting voor de netels en distels. Het is wel veel werk, maar als ik bekijk hoe dit stukje grond van 30 are voor 2 jaar gans was overwoekerd met netels en distels, zijn we toch al ver gevorderd.

De nestkastjes heb ik ook gereinigd. Alle kastjes waren binnenin serieus vervuild met vogeluitwerpselen. Ze zijn dus in de winter allemaal gebruikt. Dat voorspelt veel goeds.

Thuis zijn ondertussen de perelaars en de rozen gesnoeid. Ik heb nog wel een berg liggen die moet worden gehakseld zodra het weer droger wordt. De appelboom, een Golden Delicious die was aangetast door kanker, heb ik verwijderd. Ook de Hypericumstruik heb ik tot op een 15tal cm weggesnoeid.

Vanmorgen is een gevaarlijke boom verwijderd uit het bos naast de bijenstand. De boom was volledig rot en dreigde op de bijenstal te vallen.

Dankzij de hoogtewerker kon de boom in de juiste richting worden geduwd terwijl hij aan de grond werd doorgezaagd.

Zodra het weer het toelaat kan ik beginnen met het opruimen van de stam.

 

 

 

 

Thuis heb ik vanmorgen bij het eerste daglicht, de druivelaar gesnoeid op het terras. December is toch de laatste maand die hiervoor geschikt is. Vermits de sapstroom al vroeg op gang komt, zou een druivelaar dan kunnen doodbloeden. Vorig jaar heb ik op een bepaald moment in het late voorjaar per ongeluk in de stam gezaagd.  Ik zag me toen genoodzaakt  om gedurende meerdere dagen een drukverband aan te leggen. Ik weet niet dat dit de normale gang van zaken is, maar het heeft in elk geval geholpen. De wonde zat ongeveer op 30cm boven de grond en de sapstroom was echt ongelooflijk.

Zaterdagmiddag ging ik de overige planten van Natuurpunt planten en ik was wel nieuwsgierig naar het resultaat van een dag regen. De beek die je op de foto ziet, is de toegangsweg. Ik heb mijn wagen maar op de hogere weg laten staan.

 

 

 

 

 

De 10 sporkenstruiken en de 10 boswilgen heb ik geplant. Vermits het grondwater zelfs 20 cm boven de grond stond, heb ik de winterlindes en de hondsrozen maar niet geplant. Ik heb ze voorlopig in een geul gezet bij mij thuis. Volgende week of zo, zal het water wel zijn weggetrokken en dan kan ik verder met planten.

 

 

 

De beek was gisteren nog ruim 50 cm lager en is nu zelfs een paar meter breder. De knotwilg die ik voor 2 dagen heb geplant, zal nu wel voldoende water hebben.

 

 

 

 

 

 

De bijenkasten hebben gelukkig nog wel een beetje reserve. De foto is genomen in de bijenstand en er staat ongeveer 20 cm water. Ik geloof dat ik nu wel weet waarom men deze streek het Waterbroek noemt. Morgen geeft men nog eens dezelfde hoeveelheid water er bovenop. Ik ga morgenvroeg eens controleren.

 

 

 

 

 

Zondagmorgen nog eens gaan kijken en het resultaat is hetzelfde gebleven. Nu simpel wachten op het wegtrekken van het water. Veel meer zit er niet in.

Momenteel ben ik gestopt met het planten van voorjaarsbollen. Er zitten nu 450 narcissen en 450 crocussen in de grond op nauwelijks enkele meters van de bijenhal. Ze zullen kunnen smullen in het voorjaar. Als het in het voorjaar nog vrij koud is, vliegt een bij nog niet zo ver van de kast en daarom probeer ik de vroege bloeiers dichter bij de kast te zetten terwijl de late bloeiers gerust wat verder kunnen worden geplant.

Stilaan ben ik ook begonnen met het maaien van het perceel. Dertig aren met de zeis. Ik heb ondervonden dat ik met de zeis gemakkelijker rond de jonge aanplant kan maaien dan met de bosmaaier. Door het maaien hoop ik op termijn minder netels en distels aan te treffen. De distel is weliswaar een prima bijenplant, maar vermits de bijen tijdens de distelbloei toch al tot 3km rond de kast fourageren, heb ik die liever niet op mijn eigen perceel. De jonge berken, eiken en elzen die jaarlijks opschieten, worden ook verwijderd. Er worden alleen bijenplanten geduld. Mocht het perceel ooit uitgroeien tot een bos, zal het een bijenbos dienen te zijn. Om discussies te vermijden, koop ik vooral inheemse bomen en struiken. Aankoop van de nieuwe stekken gebeurde ook dit najaar via Natuurpunt. Ik kan mijn bestelling half november afhalen.

Voor de bijen is het rustseizoen aangebroken. De imkers kunnen dus beginnen aan het broodnodige winterwerk. Zelf plan ik de fabricatie van enkele nieuwe kasten, ook nog in kempisch formaat. De deksels met aluminiumbekleding en de varroabodems worden wel aangekocht. Ook de raampjes worden gekocht. Dit is allemaal niet zo moeilijk om te maken, maar het ontbreekt me toch aan voldoende tijd.