Deze week heb ik verlof en bijgevolg wat meer tijd voor de imkerij. Het perceel phacelia dat ik weer had omgeploegd, is ingezaaid met mosterd. Na de regenbuien van gisteren zijn de zaadjes al beginnen kiemen. De kleine gele bolletjes vertonen al een kleine witte uitstulping: het zaad kiemt! Het perceel met bladrammenas had het dit jaar niet zo goed gedaan, maar elk jaar is natuurlijk anders. Gisteren heb ik het perceel dan gemaaid en vandaag geploegd. Als ik deze week nog even kan frezen, zaai ik het in met phacelia.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Over de bijen weinig nieuws te vertellen. Er komt nog stuifmeel binnen en twee keer per week krijgen ze elk een liter suikerwater in de verhouding 1:1.

Eindelijk regen en afkoeling. De planten en vooral de groenten in de moestuin herademen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Maar de felle wind en stortbuien zorgden voor een massa afgevallen fruit. Nog niet volledig rijp, maar toch voldoende voor wat appelmoes en appelsap. 

De 21 bijenvolken zijn allemaal nog eens nagekeken en ze zijn allemaal goed bevonden. Ze hebben een leggende koningin, ze hebben geen darren meer op een enkele na, en ze hebben nog voldoende voer en stuifmeel. Vermits ik het nog veel te vroeg vind om ze nu al in te winteren, geef ik ze wel 2 keer per week een liter suikeroplossing in de verhouding 1:1. Dit slaan ze niet op maar het wordt verbruikt om het volk en haar koningin bezig te houden. De jonge volkjes bouwen zo nog elke week een waswafel uit en de koningin blijft ook aan de leg. De kasten wegen nu ongeveer even veel als bij het uitwinteren. Tussen de 20 en 30 kg. Als ze zijn ingewinterd, verwacht ik een gewicht tussen 30 en 40 kg. En dat is nu juist het gewicht dat ze bij krijgen in de tweede helft van september. Momenteel hou ik ze slechts aan de gang. De controleur van het voedselagentschap die vorige week weer eens is langs geweest, vond het er ook allemaal prima uitzien. Toch een opsteker.

Voorlopig houdt de droogte nog aan. Veel bomen krijgen zelfs problemen met afbrekende takken naar het schijnt. Voor deze appelboom bleek dat eveneens, maar misschien was het wel door zijn respectabele ouderdom en het enorme gewicht aan appels dit jaar. Benzo wist er wel dadelijk gebruik van te maken. Eindelijk een boom waar een vijfjarige vlot in kan.Het phaceliaperceel is ondertussen ook uitgebloeid. Er is momenteel nog niet de mogelijkheid om opnieuw iets in te zaaien, maar de bramen begonnen er serieus in te groeien. Daarom heb ik toch maar besloten om het perceel alvast te maaien.Na een hete dag was alles zodanig verdroogd dat ik ook de ploeg uit de stalling heb gehaald.Zodra het perceel nu wat vocht mag ontvangen, kan ik het nogmaals inzaaien. Ik hoef het dan maar even licht te frezen. Het is allemaal best wel wat werk, maar vier jaar geleden stond hier nog een bos canadapopulieren. En telkens de grond bewerken en inzaaien, lijkt me de beste manier om netels, bramen en eiken te voorkomen. Die staan elders al genoeg. Ik geef liever plaats aan wilgen, kastanjes, robinia, linde, vuilboom, wilde kers en esdoorn. Deze worden over het ganse perceel door mij gedoogd en zelfs aangeplant. De vier bijenvolken die hier dit jaar een topproductie hebben gehaald, zijn nu zelfs op inwinteringsgewicht zonder de minste bijvoedering. Maar het is pas aan de meet dat de prijzen worden uitgedeeld. En voor mij ligt de finish niet bij de honingoogst. Ik beschouw de uitwintering van gezonde volken als het echte eindklassement.

De bijenstand in Gerhagen was altijd al een plek waar veel mieren voorkwamen. Bij het inwinteren aan de voerbakjes onder het deksel en op een ingeschoven bodemschuif. Ik bestrijd ze echter niet. Gezonde bijenvolken moeten daar mee kunnen leven. Sinds vorig jaar heeft nog iemand anders de mieren ontdekt. De mierenleeuw. Vermits de voorraad mieren blijkbaar onuitputtelijk is, floreert deze hier eveneens. De bijenkasten staan onder een dak en bijgevolg is de zandbodem daar altijd poederdroog. Een ideale bodem voor de larve van de mierenleeuw. Eigenlijk de mierenleeuw zelf, want het is de larve die mieren vangt. En andere bodembewoners zoals spinnetjes die hij aankan met zijn stevige kaken. Elke keer als ik me achter de kasten beweeg, loop ik vele valkuiltjes plat, maar de volgende dag zijn ze er steeds weer.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De Europese hoornaar moet het afleggen tegen een gezond bijenvolk. De voorbije dagen zaten er voortdurend veel bijen op de vliegplank.

Het is te warm. Er is geen dracht waardoor ook de haalbijen thuisblijven en er is een behandeling bezig met Thymovar. Hierdoor kiezen meer bijen dan normaal voor de frisse buitenlucht op de vliegplank. Maar ook de Europese hoornaar heeft dit gemerkt. Regelmatig hangt er eentje boven de vliegplank om een prooi uit te kiezen. Het lijkt wat op het bidden van onze roofvogels. Maar dikwijls moet de hoornaar zelf het onderspit delven. Vandaag alleen tel ik reeds vier lijken van hoornaars voor de vliegplank.

 

Mijn waterput blijft ongeveer 100 liter per dag geven. Ik kan bijgevolg de moestuin nog steeds besproeien.

Voor de schapen heb ik weer wat nieuw voedsel aangesproken. De appels en peren moeten nog worden uitgedund. Als ik nu dagelijks een boom onder handen neem, kan ik weer even verder. 

 

Naar aanleiding van mijn bedenkingen over het vernevelingsapparaat voor oxaalzuur, kreeg ik deze link doorgestuurd van de auteur. 

Vorig weekend ben ik dan op uitnodiging de werking van zijn toestel gaan bekijken en ik was werkelijk verbaasd. Oxaalzuur in een kast brengen kan blijkbaar op meerdere manieren. Bedruppelen, het vernevelen, het sublimeren en nu blijkbaar ook het verdampen. De hoeveelheid OZ die in de kast werd gebracht, was zeer klein. De concentratie die werd gebruikt, is de helft lager dan bij het klassieke vernevelen. Een kleine berekening geeft me aan dat ik zelf 60 tot 90 ml per kast moet verdampen in mijn Kempische kasten. Een hele broedbak of anderhalve broedbak. En aan 16,5 g per liter water kom ik op een hoeveelheid van ongeveer 1 g oxaalzuur in een Kempische broedbak en 1,5 g in anderhalve broedbak. Het systeem zou dus moeten werken. Wat veiligheid betreft, vind ik het al een verbetering ten opzichte van het sublimeren. Ik denk zelfs dat het veiliger is voor de imker dan vernevelen met een plantenspuit. Bij het vernevelen met 3% OZ gebeurt dit vlak voor je neus boven de kast, terwijl de verdamping werkt in een kast die volledig is afgesloten. Het darmpje werd via het vlieggat ingebracht en afgedekt met een doek. De bodem was gesloten en ik kon de verdeling van de stoom in de kast volgen door het bovenste plexiglas. Ik zag nergens stoom ontsnappen en die bevat trouwens maar 1,6% OZ. Een mondmasker en bril moeten dus volstaan.

Een eenmalige behandeling in broedloze toestand ga ik zeker proberen bij de winterbehandeling. Alleen nog even die koffiezet openschroeven.

Het laatste volk is behandeld met oxaalzuur. Vermits het volk op anderhalve bak zit, is het interessanter om een oxamat te gebruiken. Ik hoef dan het volk niet te verstoren door elk raam uit te halen om te vernevelen.

De volken die momenteel een nieuwe koningin hebben, bekijk ik na een poosje nog eens graag om het verzegeld broed te controleren. Ik hef even het middelste raam en dat geeft voldoende info. Dit volk is zeker niet darrenbroedig en alle straatjes tussen de ramen zitten boordevol bijen. Ze zijn op gewicht en bijgevolg weet ik ook dat ze momenteel voldoende voer hebben.

Ik had nog 3 volken te behandelen tegen de varroamijt. Drie volken die tijdens de honingdracht broedloos waren en bijgevolg toen niet werden behandeld. Ik had me voorgenomen om ze deze maand met mierenzuur te behandelen, maar de hoge temperaturen deden me anders besluiten. Ik heb tijdens de koelste dagen vorige week een behandeling met thymol gestart. Anderhalve strip thymovar gedurende 2 x drie weken. De andere volken kregen of krijgen allemaal een behandeling met oxaalzuur tijdens de broedloze periode. Morgen het laatste volk. Vermits dit volk nu al op anderhalve Kempische bak zit , ga ik niet vernevelen met oxaalzuur maar sublimeren. Elk raam uithalen is dan niet nodig.

Ideaal zou zijn dat alle volken tegelijk kunnen worden behandeld en op dezelfde manier. En grote professionele imkers zullen dat wel op deze manier toepassen. Maar volgens mij is dat juist de reden dat sommige van hun volken het niet halen. Ik pas de varroabehandeling steeds aan volgens de ‘interne’ toestand van het volk en de ‘externe’ weersomstandigheden. Zodoende ben ik zeker dat elk volk apart de varroamijt onder controle krijgt. Maar steeds krijgen ze een zomer- én een winterbehandeling naast de biotechnische ingrepen van het voorjaar en de vroege zomer. Biotechnische methodes zoals het uitsnijden van darrenramen en weghalen van broedramen voor broedafleggers.

Op de twee kasten aan de rechterkant liggen plaatjes thymovar op de bovenste latten. Er bevinden zich veel meer bijen buiten de bak op de vliegplank. Wellicht niet te wijten aan de thymolgeur die zelfs buiten goed is waar te nemen, maar wel aan de gesloten varroalade onderaan waardoor er minder afkoeling in de kast mogelijk is.

De onderstaande beelden geven heel goed het verschil weer tussen begroeiing die regelmatig water krijgt en begroeiing die verdort. De moestuin krijgt dagelijks water en het gras voor de schapen verdort elke dag meer en meer. De schapen eten nu wel veel courgettes die in overmaat groeien.

 

Nog steeds geen regen. De bessenstruiken verdorren ondertussen en de kersenbomen verliezen hun bladeren. Maar die zien we volgend voorjaar wel terug. Het afgooien van hun bladeren zal wel een bescherming zijn tegen de verdamping. In de moestuin giet ik dagelijks ongeveer 150 liter water. De waterput geeft ondertussen niet meer voldoende en daarom heb ik de grote middelen ingezet. Een ton van 1000 L die ik vul met water uit de beek. Mijn dompelpomp doet dit werkje op iets minder dan 5 minuten. Met het afrollen van 50 meter darm, het opstarten van de generator, de pomp in de beek plaatsen en daarna alles weer opruimen, ben ik een half uur bezig. Maar ik kan dan ook weer een week verder. Als er volgende week nog water door de beek stroomt, zien we dan wel weer.

De twee apideakastjes met een leggende moer hadden ondertussen al een opzetbakje volgebouwd en belegd. Bij de controle van mijn broedafleggers bleek gisteren dat ik ze nodig had. Een broedaflegger was moerloos en ik had er voorlopig een moer van vorig jaar opgezet. Een andere broedaflegger had een darrenbroedige koningin. Ik heb beide moeren verwijderd en de volken verenigd met een apideakastje. Dit wordt simpel ondersteboven op een opengeknipt plastic gezet, waarna de twee volken zich kunnen verenigen en de koningin afdaalt in de Kempische broedbak. Binnen drie weken verwijder ik de bovenste bak met het apideakastje.

Het nieuwe perceel phacelia staat volledig in bloei. Het perceel boekweit begint eveneens, maar de bijen hebben aan het waterbroek momenteel nog massa’s bramen en doorbloeiende wilgen om te bevliegen. Ze hebben in elk geval voldoende voer en ze brengen nog veel stuifmeel binnen.