Gisterenavond is er nog een laat lammetje geboren. Een rammetje.Het is wellicht niet het laatste van dit jaar. Er is namelijk nog een ooi drachtig. Het waren twee ooien die in eerste instantie niet werden ingezet bij de bok. Pas later heb ik besloten om ze niet te verkopen en zo zijn ze vijf maanden geleden terug bij de groep geplaatst. Ze zijn dan natuurlijk uitbundig verwelkomd door de bok met het verwachtte gevolg. Dit jaar wordt de bok weer net als vorig jaar pas begin november bij de kudde gebracht. En als de lammertijd aanbreekt, wordt hij weer apart gezet met enkele gecastreerde kameraden. Ik vind een bok veel te ruw voor jonge lammetjes en zet hem daarom apart. Maar dit lam zal al twee maanden oud zijn, als hij zijn vader ontmoet.

Het is nog steeds winter en daarom moeten we de tuinvogels blijven voeren. Maar teveel is teveel. Vorige maand waren er nog 11 pauwstaartduiven in de tuin en dat aantal is ondertussen gedaald tot 4. De supermooie tuinvogel die hiervoor verantwoordelijk is, heb ik gisteren kunnen betrappen met de camera.

Ik aanzag hem wegens zijn grootte eerst voor een havik, maar het blijkt toch een vrouwelijke volwassen sperwer te zijn. Piep, de huisduif, die al zijn ouders heeft verloren aan een soortgenoot van deze, heeft er op aangedrongen om zijn familieleden enkele dagen op te sluiten om nieuwe moorden te voorkomen. Maar ik kan er toch ook niet aan verhelpen dat deze tuinbezoeker geen vetbollen lust. Gisteren heb ik hem dan maar enkele keren verjaagd met veel armgezwaai.

Het winterverlof zit er weer op en morgen begin ik terug te werken. Ik heb de voorbije week de kans gehad om een groot deel waswafels te gieten voor het komende jaar. Ook de knotwilgen aan het Waterbroek zijn weer geknot. Maar de regen begint stilaan voor wateroverlast te zorgen. Het weghalen van de takken zal nog wel een tijdje duren.

De jonge duif thuis doet het prima en ze kreeg nu een kooi in de huiskamer. Vliegen doet ze nog niet, maar ze wandelde wel overal overheen. En de zindelijkheidstraining schijnt niet echt te lukken. We zien wel hoe dit evolueert.

Enkele weken geleden zijn er weer enkele pauwstaartduifjes ten prooi gevallen aan de roofvogels. Toen ik in de stal kwam, trof ik twee verkleumde jongen aan. Eigenlijk dacht ik dat ze al dood waren. Toen ik ze echter even in mijn hand had, voelde ik toch nog wat leven. Ik besloot ze dan maar mee te nemen naar huis.

Doorgaan met het lezen van “11 december 2017”

Ouessant schapen

Door de goede fokresultaten van de voorbije jaren zat ik momenteel met 30 schaapjes. Normaal zou dit geen probleem mogen zijn, maar het droge voorjaar heeft er anders over beslist. Als in april, de grasmaand notabene, er geen druppel regen valt, is dat nog moeilijk te compenseren voor de rest van het jaar. Vorig jaar was te nat en toen reed ik sommige stukken van het perceel regelmatig af met de zitmaaier. De schapen konden het toen niet de baas. Maar dit jaar was ik in de zomer even veel aan het bijvoeren als in de winter. Ik heb daarom besloten om een deel te verkopen. Van de 30 schapen zijn er nu nog 12 overgebleven. Met pijn in het hart deed ik er een deel weg. Vijf mooie fokooien heb ik apart gezet met een bokje aan de bijenstand in Gerhagen. En nog zes andere heb ik aan het Waterbroek gelaten. Drie ooien en drie gecastreerde bokken. Zij mogen daar de rest van de vegetatie onder controle proberen te houden.

Zomerbehandeling varroa

De bijen hebben nu bijna hun wintervoeding opgenomen. Begin september zou ik dan een behandeling starten met mierenzuur tegen de varroamijt. Hiervoor had ik volgens het cascadesysteem en dus volledig in orde met de diergeneeskundige wetgeving, een doos MAQ’s besteld. Pas tegen eind augustus zouden ze volgens de groothandel worden geleverd. Bij controle deze week van mijn bestellingen bleken ze echter verdwenen uit de bestellijst. De MAQ’s zijn niet meer leverbaar. Dus dit jaar kan ik officieel niet behandelen met mierenzuur. Begrijpe wie kan. En wil. Men start een systeem op met diergeneeskundige begeleiding en dan kan de dierenarts zomaar plots de benodigde medicijnen niet meer bekomen. Gelukkig is de bestrijding van de varroamijt niet verplicht maar op vrijwillige basis. Ik hoef dus niet meer te behandelen. Een behandeling met thymol wordt gestart ten laatste half juli en daarvoor is het nu dus te laat. Een behandeling met oxaalzuur is nu pas terug aan de orde tegen december. Behandelen met synthetische acariciden zoals het nieuwe product van Bayer kan wel, maar dan val ik nog liever zelf dood. Die chemie komt in mijn kasten niet binnen. Er wordt dus officieel deze nazomer niet behandeld tegen de varroamijt in mijn volken. Het snijden van het darrenraat in het voorjaar en de oxaalzuurbehandeling tijdens de broedloze periode in juni zullen moeten volstaan. We kijken dus maar voorzichtig in onze glazen bol en voorspellen dat volgend voorjaar de wintersterfte in België weer bij de grootste is van gans Europa.