Honing op de fopspeen

Terwijl tegenwoordig vaak wordt vermeld op het honingpotetiket dat men best geen honing geeft aan kleine kinderen, was dat vroeger wel anders. Een fopspeen werd in honing gedoopt alvorens je hem in je mond kreeg. Instant-geluk werd je deel, je werd rustig en viel in slaap. Niet dat ik me daar nog iets van herinner, maar ik paste het eind jaren tachtig nog zelf toe bij mijn kinderen. Op dat moment woonde ons jong gezin bij mijn grootvader, waar ik ook de dierenartspraktijk opstartte. Er hadden altijd al bijenkasten gestaan in de boomgaard en mijn moeder was er doodsbenauwd van. Ondertussen werden de bijenvolken wel beheerd door de zoon van Charel: ‘Jef de bieboer’. Jos Jannes, werd bijgevolg dwingend verzocht zijn kasten elders te plaatsen. Zijn bijen zouden haar kleinkinderen dan geen steek kunnen bezorgen. De kasten werden honderd meter verder verplaatst naar een braakliggend stuk grond. Ze zouden de bloesems van daar ook wel vinden, vond mijn moeder.

Op een warme namiddag werd Evelien weer te slapen gelegd op haar kamertje. Naast het bedje, op de vensterbank stond het potje honing. Zoals steeds kreeg ze een lekkere tut met honing en ze zou wel in slaap vallen terwijl wij buiten in de boomgaard zaten. Het was nog niet zo veel later als ik een massa bijen opmerkte aan haar slaapkamerraam. Ik ging wat dichterbij en zag dat het raam zelfs langs de binnenkant zwart zag van de bijen. Als door een bij gestoken, renden we beide naar haar kamertje. We stonden letterlijk aan de grond genageld. De ganse kamer zat vol bijen. Blijkbaar hadden ze een opening gevonden in de vliegenhor van het open raam. Het honingpotje bevatte alleen nog bijen. De honing was bijna allemaal verdwenen. Uit de pot, maar niet uit de kamer. De honing hing overal. Aan de vensterbank, aan de gordijnen, het kinderbedje plakte helemaal van de honing. En overal zaten massa’s bijen zich te laven aan het goudgele goedje.

En in het midden van deze apocalyps stond Evelien, breed glimlachend, rechtop in haar bedje. Haar handjes en haar gezicht glommen van de honing. Ze heeft er geen enkele steek en zeker geen trauma aan over gehouden. Ik zou de waarschuwing op het etiket nog willen uitbreiden: ‘BUITEN BEREIK VAN KINDEREN HOUDEN!’